Focus op Flow

Sta jij voor wie je bent?

Marije Tiesjema — Thu, 14 May 2020 13:23:05 +0000

Een van de dingen waar ik heel sterk in geloof, is dat iedereen de wereld iets moois te brengen heeft, juist met wie diegene van nature is.

Voor mijzelf was het een lange weg om te ontdekken wie ik nou ten diepste was en wat er echt bij mij paste en hoorde. Als je vaak wordt afgewezen door anderen omdat je ‘lastig’ of ‘raar’ of ‘te intens’ bent, dan groeit je twijfel over jezelf en ga je steeds meer van jezelf binnen houden. Net zo lang totdat je zelf ook niet meer zo goed weet wie jij echt bent. Voor mij werkte dat in elk geval wel zo.

Dat kost niet alleen jouzelf veel levensplezier (en gezondheid), maar de wereld om je heen mist ook dat bijzondere wat jij te brengen hebt. Dat wat jij juist zo goed kunt als jij helemaal jouw unieke zelf bent, wanneer jouw talenten, waarden, ervaringen en dromen samen komen.

Net zoals deze boom juist mooi is door z’n krachtige stam, de kronkels in z’n takken en z’n wapperde blaadjes, zijn jij en ik ook op ons mooist als we durven te staan voor wie wij zijn. Gevoed door onze wortels, met onze unieke kracht, kronkels en schoonheid in het zonlicht.

Eerlijk gezegd vind ik die zichtbaarheid soms echt nog wel een lastig ding. Maar elke keer dat ik me verbind met mijn eigen essentie en dromen, geeft dat me het vertrouwen om nog meer mijzelf te zijn en van mijzelf te tonen. Als een prachtige unieke boom in de zon?

En jij, leef jij vooral naar de verwachtingen van anderen, of sta jij voor wie jij in essentie bent?

Optimalekeuzestress

Marije Tiesjema — Sat, 21 Mar 2020 18:28:45 +0000

Wat zie jij aan deze foto? Vooral de zachte haartjes? Of de stekels?
Nodigt de zachtheid je uit? Of laat je je afschrikken door de kans om je te prikken?

Tot een paar jaar terug probeerde ik steeds optimale keuzes te maken. Dat legde behoorlijk wat druk op kiezen. Maar welke keuze ik ook maakte, het bracht altijd een mengeling van ervaringen. Ervaringen die fijn konden uitpakken en die tegen konden vallen. Een tegenvaller betekende niet automatisch dat die keuze verkeerd was, want het gaf me vaak waardevolle inzichten. En niet-kiezen was ook geen oplossing, want dat had ook gemengde gevolgen.

Veel mensen denken nogal zwart-wit, alsof je alleen de keuze hebt om niets te doen óf ergens helemaal voor te gaan. Er zijn genoeg mindset-goeroes die vinden dat je je vooral niet tegen moet laten houden en liefst nog in beweging moet komen ‘before you are ready’. Halfslachtig telt daar als niet-doen.

Maar hoe zit het dan met de tussenweg waar kiezen vloeiender mag zijn? Waar de beweging van binnenuit mag ontstaan en onderweg vorm mag krijgen?

Ik heb ervaren dat je op het moment dat je meer kunt doorvoelen welke aspecten jou aantrekken en wat je tegenhoudt, je op een veel natuurlijker manier in beweging komt. Dan nodig je jezelf uit tot actie in plaats van dat je aan jezelf gaat duwen en trekken. Op die manier heb je veel minder last van de stekels en kunnen die zelfs bijdragen aan jouw ervaring in plaats van je ontmoedigen.

Dat is precies waar ik me op richt met inzichtgevende fotografie: doorkrijgen hoe je vanuit jouw essentie kunt gaan kiezen voor wat echt bij jou past, en hoe dat vorm mag krijgen op een manier die helemaal klopt voor jou. Daar kun je heel effectief gebruik bij maken van beeld, want dat geeft zo’n mooi inzicht in jouw binnenwereld! Van daaruit kun je veel effectiever én leuker kiezen.

Het nut van een vertekend beeld

Marije Tiesjema — Mon, 17 Feb 2020 18:24:47 +0000

Afgelopen weken zat mijn energie op een dieptepunt, door grieperigheid, nare blessures en onderbroken nachten. Ik was erg snel overprikkeld en eerlijk gezegd waren er best wat momenten die vooral somber en moedeloos voelden, wat alles nog een tandje erger maakte.

Gelukkig weet ik intussen dat vermoeidheid niet mijn meest betrouwbare raadgever is. Dat die vaak een vertekend beeld geeft van de situatie, problemen groter maakt en logische oplossingen aan het oog onttrekt. Niet naar luisteren en gewoon uitzitten tot je weer fit bent, zou je zeggen.

Toch is dat maar deels waar. Want als ik beter luister naar de boodschap achter die sombere gedachten, dan zit daar ook veel waardevols in. Al die vervormingen worden namelijk door mijzelf gecreëerd. Door mijn twijfels en valkuilen eens goed aan te kijken, leer ik mijzelf veel beter kennen en zie ik wat in mij gehoord wil worden maar waar ik in de ‘goede’ tijden vaak (te) makkelijk aan voorbij ga.

Zo kan ik mijn hele zelf meenemen naar een betere situatie. En dat werkt veel beter dan een deel van mijzelf onderdrukken en doen alsof dat er niet is. Zo wordt elke tegenslag juist een kans voor groei?

Weg met lange termijn plannen!

Marije Tiesjema — Tue, 14 Jan 2020 13:32:29 +0000

Waar wil je staan over 5, 10 of 20 jaar? Zo vaak heb ik die vraag gesteld gekregen en nooit wist ik een goed antwoord. Ik voelde alleen maar weerstand. Hoe weet ik nou wat er over 5 jaar bij mij past, dan ben ik toch anders dan ik nu ben? Ik had helemaal geen zin om mezelf zo vast te leggen, en dat heb ik nog steeds niet.

Een van mijn belangrijkste lessen van de afgelopen 2 jaar is juist om me nog meer te richten op die hele kleine stapjes die voor mij liggen. Op wat goed voelt, wat ik met plezier doe, wat nú belangrijk voor me is. En dat voelt enorm bevrijdend!

Dat betekent niet dat ik helemaal geen richting heb hoor. Ik weet wel globaal welke kant ik op wil. Maar het vormt meer een soort mistige horizon die naar me lonkt, nog helemaal niet zo vastomlijnd. En dat is juist het mooie: mijn route die kant op mag zich gaandeweg ontvouwen en bijgestuurd worden, als een leuke ontdekkingstocht waarbij ik me steeds laat leiden door wat op dat moment goed voelt.

Natuurlijk geef ik ook mezelf wel eens een nuttig zetje, want sommige stappen zijn best spannend. Maar dat is een groot verschil met het duwen en trekken aan mezelf wat ik eerder deed, om maar te voldoen aan (al dan niet zelf) opgelegde plannen.

Wie gaat er mee op het pad dat zichzelf mag gaan ontvouwen?

Een onbevangen blik

Marije Tiesjema — Wed, 18 Dec 2019 09:08:12 +0000

Jonge kinderen kunnen zo mooi fris naar de wereld kijken. Voor hen staat nog niets vast, zij stellen schaamteloos vragen en staan open voor alle mogelijkheden. Vaak vind ik dat heerlijk verrassend en relativerend. Maar soms vind ik het ook wel confronterend. Meestal niet om de inhoud, maar vanwege de vraag waar mijn eigen onbevangen speelsheid is gebleven.

Toen we ouder werden verleerden we die open houding deels, door alle regels en kaders die ons meer grip op de wereld moesten geven. Maar grip is niet hetzelfde als begrip. Door te kijken met oogkleppen op zien we tenslotte maar een deel van de werkelijkheid.

Dit frisgroene mos prikkelde mijn eigen zachte frisse onbevangenheid. Ik voelde mijn verlangen om me dat weer meer toe te eigenen. Maar hoe pak ik dat aan? Hoe omarm ik mijn eigen kindsheid??

Voor een deel zit dat voor mij in de keuze om dagelijks meer ruimte te gaan maken voor activiteiten die het speelse in mij oproepen. En voor een ander deel wil ik bewust met een andere houding op situaties reageren. Als ik zelf mijn eerdere ervaringen en mijn aannames los laat, kan ik met een veel zachtere, open, nieuwsgierige blik naar de wereld kijken. Dan blijkt de werkelijkheid veel flexibeler dan ik dacht en valt er nog zoveel te spelen en te ontdekken.

Wat is jouw voedingsbodem?

Marije Tiesjema — Sat, 09 Nov 2019 09:07:34 +0000

Jarenlang wist ik niet beter dan dat ik altijd druk was. Ik had zoveel plannen en zoveel verplichtingen, wilde wel met alles kwaliteit leveren en ging dus steeds maar weer door. Dat hield ik als doorzetter behoorlijk lang vol, maar af en toe liep ik ook nogal vast en dat voelde als een groot falen.

Tot ik ontdekte dat nieuwe plannen maar moeizaam groeien op een uitgeputte bodem. En dat het helemaal niet leuk en handig is om steeds maar te moeten duwen en trekken om dingen ondanks vermoeidheid en een overbelast hoofd voor elkaar te krijgen. Zo kon het niet de bedoeling zijn.

Nu zorg ik eerst voor een goede bodem voor mijn plannen. Een bodem met voldoende rust en ruimte, inspiratie en benodigde hulpbronnen. Dat houdt ook in dat niet elk plan daar een plekje op krijgt.

Zo kan ik er ook voor zorgen dat er genoeg liefde en aandacht is voor de plannen die er echt toe doen. Op zo’n goede voedingsbodem groeien mijn belangrijke plannen namelijk veel makkelijker. Net als dit paddenstoeltje.

Loslaten kan heel mooi zijn

Marije Tiesjema — Thu, 03 Oct 2019 12:02:06 +0000

Deze boom verbeeldt voor mij dat loslaten een prachtig proces kan zijn. Het hoeft niet moeilijk en pijnlijk te zijn, dat is het alleen als ik vast probeer te houden aan iets wat niet meer werkt. Of als ik iets met grote kracht van me af duw, omdat ik er niets meer mee te maken wil hebben. In beide gevallen dus als ik eigenlijk ontken dat het is zoals het is omdat ik zo graag een andere werkelijkheid zou zien.

Loslaten met aandacht en dankbaarheid kan juist verrijkend zijn. Dat geldt voor spullen, een baan (daar heb ik regelmatig veel te lang aan vastgehouden?), een relatie of een vriendschap (ook een lastige). Maar ook voor gewoonten of bepaalde overtuigingen, zoals ‘ik ben niet goed genoeg’.

Dat wat ik los wil laten heeft me een bepaalde periode van mijn leven gediend, daar mag ik dankbaar voor zijn. Ik kan bewust kiezen welke delen of herinneringen ik wil behouden, net als de voedingsstoffen die een boom nog uit de verkleurende bladeren haalt. En vervolgens mag ik de rest liefdevol laten gaan, zodat er weer ruimte komt voor nieuwe mogelijkheden en
groei.

Zo, nu ga ik even mijn zolder opruimen, want daar mag ook wel wat meer ruimte ontstaan!